Hierarchia kościelna to uszeregowanie wedle zależności personalnej duchownych, czym zbieżnym z tę encyklopedyczną definicją jest precedencja, Słowo wywodzi się z języka łacińskiego: praecedentia, które dosłownie znaczy: to, co poprzedza, czyli protokolarny porządek pierwszeństwa – „pierwsze miejsce, pierwszeństwo, prym”. Tych dwóch określeń nie należy utożsamiać, a tym bardziej mylić savoir vivre (franc. savoir – wiedzieć i vivre – żyć), czyli sztuka życia towarzyskiego. Bliższa im jest etykieta – to porządek oraz formy zachowania wymagane w pewnych środowiskach. W tym miejscu najważniejsze jest zwrócenie uwagi na słowo „uszeregowanie”. Chociażby dlatego, że nie wszyscy wiedzą, iż np. prałat to potocznie termin używany w stosunku do prezbitera (księdza) obdarzonego tę godnością honorową. Prałat (łac. praelatus – przełożony) w Kościele katolickim to również  mający zwyczajną władzę kościelną w prałaturze terytorialnej lub personalnej prezbiter lub biskup. A jak z tego wynika mogą być sobie „równi”. Mimo, że hierarchia wynikająca z sakramentu święceń najwyżej stawia biskupa, następnie prezbitera, a najniżej jest diakon. Często, lecz błędnie nazywany „księdzem diakonem”. <<< wróć                                                                                                                                                             czytaj dalej >>>